G1Szczyt 17 stycznia 1989 09:00 UTC
Zorza polarna 17 stycznia 1989 (Kp 5): gdzie była widoczna
Kp osiągnęło 5. Przy tym poziomie krawędź owalu zorzowego sięga ok. 56,5° szerokości magnetycznej, więc zorzę można było zobaczyć nisko nad horyzontem aż do ok. 52,0°. Aktywność utrzymywała się na poziomie burzy (Kp 5 lub więcej) przez 3 h.
Kp 0–3 Kp 4 Kp 5–6 (G1–G2) Kp 7+ (G3+) Godziny w UTC; jaśniejsze słupki to prognozy.
Trzygodzinne wartości Kp z GFZ, z jednym dniem przed i po burzy.
Gdzie można było zobaczyć zorzę
Miejscowości z naszej listy, w których aktywność była wystarczająca, gdy było ciemno: 741. Bez uwzględnienia zachmurzenia.
| Kraj | Miejsca | Przykłady | Najdalej od bieguna |
|---|---|---|---|
| Stany Zjednoczone | 368 | Seattle, Milwaukee, Minneapolis, Saint Paul | Yakima |
| Kanada | 359 | Toronto, Montreal, Calgary, Ottawa | Hamilton |
| Nowa Zelandia | 7 | Dunedin, Invercargill, Mosgiel, Gore | Oamaru |
| Grenlandia | 6 | Nuuk, Sisimiut, Ilulissat, Qaqortoq | Qaqortoq |
| Svalbard i Jan Mayen | 1 | Longyearbyen | Longyearbyen |
Tylko na zdjęciach
W kolejnych miejscowościach (1072) telefon lub aparat mógł uchwycić słabą czerwoną lub zieloną poświatę nisko nad horyzontem.
To, czy zorzę faktycznie widziano, zależało też od pogody. Traktuj to jako wskazówkę, gdzie była możliwa.