G2Szczyt 12 lipca 1991 09:00 UTC
Zorza polarna 12 lipca 1991 (Kp 5,7): gdzie była widoczna
Kp osiągnęło 5,7. Przy tym poziomie krawędź owalu zorzowego sięga ok. 55,2° szerokości magnetycznej, więc zorzę można było zobaczyć nisko nad horyzontem aż do ok. 50,7°. Aktywność utrzymywała się na poziomie burzy (Kp 5 lub więcej) przez 6 h.
Kp 0–3 Kp 4 Kp 5–6 (G1–G2) Kp 7+ (G3+) Godziny w UTC; jaśniejsze słupki to prognozy.
Trzygodzinne wartości Kp z GFZ, z jednym dniem przed i po burzy.
Gdzie można było zobaczyć zorzę
Miejscowości z naszej listy, w których aktywność była wystarczająca, gdy było ciemno: 209. Bez uwzględnienia zachmurzenia.
| Kraj | Miejsca | Przykłady | Najdalej od bieguna |
|---|---|---|---|
| Stany Zjednoczone | 127 | Seattle, Tri-Cities, Spokane, Tacoma | Pendleton |
| Kanada | 66 | Vancouver, Surrey, Victoria, Burnaby | Sooke |
| Nowa Zelandia | 9 | Dunedin, Invercargill, Mosgiel, Wanaka | Wanaka |
| Australia | 7 | Hobart, Launceston, Devonport, Burnie | Burnie |
To, czy zorzę faktycznie widziano, zależało też od pogody. Traktuj to jako wskazówkę, gdzie była możliwa.